Lieve Fer,

vandaag is jouw jaardag, de zevende al weer. Zeven jaar van gemis om iets wat zo mooi had moeten zijn

Maar een ding is zeker ... mooi was je!

 Oma kwam niet op je uitgekeken

Ieder moment, hoe klein en gering dan ook, staat op haar netvlies getekend

Eet maar lekker wolkentaart met al jouw vriendjes en vriendinnetjes

Dag mijn mooie, lieve kleine prins

Oma houd ❤️ van je tot aan de 🌙 en in alle eeuwigheid 💫

Vanavond tijdens de 'Wave of Light' staan hier drie kaarsjes te branden. Een voor mijn kleine prins Fer, een voor mijn zonnetje Branco én een voor een heel klein zieltje dat helaas niet de kans kreeg om te volgroeien.

De Wave of Light dat een wereldwijd herdenkingsmoment is en jaarlijks plaatsvindt op 15 oktober, probeert het grote gemis van ouders, broers, zussen, oma's en opa's zichtbaar te maken. Voor veel ouders is het namelijk belangrijk dat ze over hun kindje kunnen blijven vertellen, ook als het verlies al langer geleden is. Ze zijn trots op hun zoontje of dochtertje en noemen graag de naam die ze hun kindje gegeven hebben. Mede daarom steken mensen over heel de wereld om 19:00 uur lokale tijd kaarsjes aan. Dit krachtige gebaar creëert een golf van licht over de hele wereld en verbindt families die allemaal hun eigen verdriet en herinneringen met zich meedragen.

Lieve Fer

❤️

vandaag is jouw 6e jaardag

Het is alweer de zesde keer dat wij jouw jaardag vieren en herdenken

En het is alweer de zesde heliumballon die jouw kleine en grote zus in ontvangst mochten nemen

Weet je nog toen jouw zusje de ballon had laten wegvliegen?

Hij vloog hoog in de lucht op weg naar jou

Want ze wilde dat jij ermee kon spelen

Dag lieverd

Dag lieve, kleine, mooie Fer

Met tranen in mijn ogen denkt oma aan je

Lieve Fer

❤️

Vandaag is het 5 jaar geleden dat je op de wereld kwam. Oma herinnert het zich nog als gisteren. Het was avond en oma was naar de massagegroep van Ont-moet-en. Toen ze om 23:00 uur bij de tramhalte stond te wachten, pakte oma zoals gewoonlijk haar telefoon om te kijken of er iemand gebeld had. Want eenmaal binnen bij de groep, blijven alle telefoons in de tassen die buiten handbereik opgeborgen staan. 

Oma schrok ... ze had héél veel gemiste oproepen van jouw papa. Ook opa Zee had oma proberen te bereiken en een boodschap ingesproken. Oma belde snel naar opa en hoorde dat jouw mama en papa naar het ziekenhuis waren gegaan omdat de vliezen waren gebroken. Moeder natuur had de bevalling in gang gezet en daardoor hoefde jouw mama geen onmenselijke keuze te maken. Een aantal weken eerder hadden de artsen namelijk verteld dat je een handicap had waarmee je niet oud zou worden. Er was iets goed mis met je hersenen. Hoelang je zou leven en of je levend geboren zou worden wisten ze echter niet.

Oma belde jouw papa en hoorde aan zijn stem dat het mis was. Hij zei "mam, Fer is geboren maar tijdens de bevalling overleden." Tja, daar stond oma dan met haar mond vol tanden, niet wetende wat te zeggen. Jouw papa reageerde met de woorden "mam, je hoeft niets te zeggen. Wij wisten allemaal dat dit kon gebeuren."
Jouw papa vertelde dat jouw hartje tijdens de weeën nog klopte. Toen de persweeën begonnen koos de gynaecoloog ervoor om de registratie van je hartje uit te zetten, omdat het anders voor extra spanning zou zorgen. Jouw mooie lijfje kon de bevalling helaas niet aan, waardoor we veel te snel afscheid van je moesten nemen.               

Liefs, oma Zee

Hoog

Oma zit héél hoog in de lucht
Maar ziet je niet
Waar ben je nu,

mijn kleine prins?
Je zat toch op een wolk !?
Net zo hoog als oma nu is

In sprookjes en versjes kan het
Uit diepe smart zou oma er haast in geloven
Maar nee,

het kan gewoonweg niet
Ook al maken wij grote mensen het de kleintjes wijs

Tja, je moet toch iets om die diepe pijn te verzachten
Om het immense verdriet te dragen

Hoog

Oma zit héél hoog in de lucht
Ze kijkt, ze zoekt ... maar vind je niet
Ze laat een traan, en nog een, en nog een
Veranderd de wolk in een hart
In oma's

❤️
En voelt dan dat je er bent
Héél dicht bij oma
Dichter kan haast niet
Je zat al die tijd en tot het einde der tijden onder oma's huid
Voor eens en altijd bij mij

Bij oma

- Ferdasz -

2023 - 2025

Vanavond was ik met mijn vriendin naar het concert van Altijd Verbonden. Tijdens dit concert worden kinderen die zo ontzettend gemist worden in het licht gezet. 

En wauw ... wat was dit een bijzondere prachtige, krachtig avond. Ik had kippenvel en tranen, maar er was ook ruimte voor een lach. De muziek en dans maakten veel in mij los. Waar ik zelf nog niet bij kan raakte de muziek feilloos de gevoelige snaar. De dans vertolkte de diepe pijn om het verlies van mijn kleinzoon Fer én zoon Branco. De Liefde voor al die lieve, mooie kinderen die zo hard worden gemist was voelbaar en de her- en erkenning was groot.

Lieve Branco

❤️
het is stil in huis, oorverdovend stil

 
Ook al woonde je niet meer thuis, de woensdagmiddagen waren voor jou en mij, voor ons twee gereserveerd

 
Samen beeldbellen, samen schaterlachen

Boekjes van Bobbi voorlezen en liedjes zingen

Zeg roodkapje waar ga je heen was naast 'Hänschen klein' jouw favoriet 
En maar lachen omdat ik de laatste twee zinnen van Hänschen klein niet kende en dan la, la, la zong

De week erop hetzelfde liedje

Nog steeds was het la, la, la en zo is het ook altijd gebleven

Net zoals jouw mooie, stralende lach

Die er van kleins af aan was

Ik mis je lieverd

Ik mis jouw lach en jouw zonnig humeur

En de puurheid waarmee je het leven en de mensheid tegemoet trad

Ik mis onze momenten samen

Dag lieverd

Dikke knoevel 🤗 en 💋 van mam

Lieve Fer

❤️

Vandaag is jouw dag

Een dag om nooit te vergeten

Vier jaar zou je worden

Vier je nu feest bij de kometen?

Bij ons op aarde is er een ballon en taart

Want vergeten doen we jou nooit

Daarvoor ben je ons teveel waard

xxx

Oma en Opa Zee

Vandaag was er via livestream een mini concert van Altijd Verbonden. Daisy van Sommeren organiseerde het van A tot Z en het werd in haar achtertuin uitgevoerd. De organisatie was beslist veel werk en wauw wat heeft ze dat goed gedaan zeg.

Er was live muziek, een gedicht, er waren kaarsjes en heel veel hartjes. Je kon van te voren de naam van het overleden kindje opgeven dat vervolgens op zo'n hartje kwam te staan. Een voor een werden de namen van de kindjes opgenoemd en het daar bijhorende hartje werd vervolgens opgehangen. Zo ontstond er een zee van hartjes.

Het was een mooi, ontroerend concert waar ik ondanks wat tranen van heb genoten. Petje af voor Daisy die hiermee veel Liefde in de wereld bracht.

En dan zit ik opeens aan mijn stoel gekluisterd en kan mijn ogen niet van het beeldscherm afhouden. Per ongeluk klik ik op een filmpje en zie een mooie baby die geluidjes maakt. Nou ja, helemaal per ongeluk ging het natuurlijk niet. Voor het eerst lees ik het verhaal van een overleden kindje. Voor het eerst sinds ik op Instagram zit, durf ik verder dan de eerste twee regels te lezen.

Het verhaal wordt kracht bijgezet met bewegend beeld, geluid en muziek. Als ik de geluidjes hoor die de baby maakt breek ik. Dit had Fer ook moeten doen. Hij had ook van die babygeluidjes moeten maken. Hij had ook geopende oogjes moeten hebben. Zodat hij zijn lieve mama, papa, grote & kleine zus had kunnen zien, had kunnen waarnemen. Hij had nog wat langer én vooral vaker in mijn armen moeten liggen, zodat ik mijn lieve kleinzoon keer op keer had kunnen bewonderen. Zodat ik hem had kunnen wiegen als hij vanwege buikkrampjes niet kon inslapen. Zodat ik hem kon troosten als hij pijn of verdriet zou hebben. Zodat ik heel veel kinderliedjes voor hem kon zingen.

Zodat ik …. zodat ik hem niet zo vreselijk hard hoefde te missen. Maar helaas heeft moeder natuur het anders voorzien. 

Hartjes, heel veel hartjes. Ik zie ze in geuren en kleuren aan mij voorbij komen. Ik geef ze, die rode hartjes. Omdat ik word geraakt maar de juiste woorden niet vind. Omdat ik de vele berichten van al die mooie, lieve, bijzondere engeltjes (nog) niet kan lezen. Omdat ik die ´like´ op Instagram helemaal niet leuk vind. Want wat is er nou leuk aan een bericht, aan het verhaal van een veel te vroeg gestorven kindje? Wat is er leuk aan het immense verdriet? Dan twijfel ik, wel of niet liken? Misschien toch maar doen uit respect voor de ouders? Voor de broertjes en zusjes, voor opa´s en oma´s? Misschien toch maar doen voor het kindje zelf? Voor dat mooie wezentje dat met en uit LIEFDE werd verwacht. Wat nog een heel leven voor zich zou moeten hebben. Zolang Instagram niet met een geschikte oplossing komt ga ik door met het strooien van hartjes. Twijfel of geen twijfel ... in de harde, rauwe werkelijkheid zullen ze vast wel gebruikt kunnen worden, die ❤️❤️❤️    

Het is zo donker om mij heen
Zo donker in mij
Alleen op de automatische piloot
Zie ik een lichtstraal dichtbij

Het is zo donker om mij heen
Zo donker in mij
Teveel mensen dood
Teveel weggestopt diep in mij

Het is zo donker op mij heen
Zo donker in mij
Teveel om voor te rouwen
Teveel verdriet en pijn
Diep geworteld in mijn zijn