Lieve Branco
Vandaag is het 3 jaar geleden dat ik jou heb moeten laten gaan. 's Morgens vroeg werd ik gebeld dat het niet goed met je ging. Je had 42 graden koorts en was niet aanspreekbaar. 's Nachts was je erg onrustig en had je een aantal keer liggen schreeuwen. Ach lieverd toch ... dat schreeuwen was beslist omdat je voelde dat er iets gaande was. Iets wat je gevoelsmatig niet kende. De dood had namelijk zijn intrede gedaan. Hoe ik dit zo zeker weet? Ik zag het aan jouw gezicht lieve schat. En nu ... nu vraag ik mij af of je die nacht bang was? Helaas zal je het mij nooit kunnen vertellen. Een kleine troost is dat je kalmeerde als er iemand naar je kwam kijken.
De angst die ik tien jaar lang met mij mee droeg is gelukkig ongegrond gebleken. Doordat ik de laatste jaren niet meer binnen een half uur bij je kon zijn, was mijn angst om te laat te komen groot. Ik heb al die tijd gedacht 'als ze mij nu bellen dat Branco op sterven ligt ben ik te laat bij hem.' Want een half uur of drie uur reistijd is een wezenlijk verschil.
Maar ik heb gehaald lieve schat. Ik heb het gehaald en jij hebt gezien en gevoeld dat ik bij je was.
Na dat vreselijke belletje schoot ik zoals altijd bij ernstige gebeurtenissen direct in de regelstand. Ik belde je zus die gelukkig wel dichtbij woonde en zij liet op het werk alles staan en vallen om direct naar je toe te komen. Ondertussen pakte ik mijn weekendtas in en snelde ik mij naar de bus en vervolgens de trein. Eenmaal in de trein had ik contact met je zus en haar lukte het gelukkig wel om oogcontact met je te maken. Dit was een kleine geruststelling en gaf mij de hoop om niet te laat te komen. Maar oo, wat ging die treinreis gevoelsmatig tergend langzaam.
Eenmaal aangekomen stond ik met een bonzend hart voor de deur. Toen de voordeur open ging rende ik zowat naar je kamer toe. De deur was dicht en bij het openen zag ik je zus naast je bed staan. Ik liep snel naar je toe en zei "hey Branco, wat is er aan de hand kerel? Wat ben je mij nu aan het maken?" Je hoorde mij praten, draaide je hoofd richting mij en keek me enkele seconden aan. Om vervolgens je gezicht terug te draaien en naar het plafond te staren. En zo heb je urenlang zonder ook maar een enkel geluidje te maken gelegen.
De dood nam je de nacht die op deze dag volgde met zich mee. In vierentwintig uur tijd had hij je helemaal in zijn greep. Hij nam je mee met geopende ogen en het morfine pleister dat op je arm zat vanwege de pijn die de ernstige longontsteking met zich mee bracht. En hoe erg ik onze schaterlach momenten samen ook mis lieve schat, ik ben dankbaar dat je lijden bespaard is gebleven en nog hebt meegekregen dat mama bij je was.