Vandaag was het een prachtige dag. De zon deed zijn best om onze harten te verwarmen. De maan die ons licht geeft bij heldere hemel was goed te zien. Toen ik voor het raam stond en de maan bewonderde werd ik mij ervan bewust dat mijn zicht zo nu en dan vertroebeld is. Vertroebeld door angst, door vastzittende gedachten en minder prettige gevoelens. Het gaat mij echter steeds beter af om dit niet kloppend beeld waar te nemen. En dit komt vooral doordat ik meer momenten van ontspanning voor mezelf neem.
En nu, tijdens de zonnewende reflecteer ik graag op wat was en op wat ik graag verwelkom. De grote boosdoener van dit en vorig jaar is en was zo boos nog niet. Uiteraard bracht covid-19 veel ellende, pijn en verdriet in de wereld. Maar het zorgde ook voor veel goede en mooie dingen; zoals de lucht die een tijdlang schoner was. De mensen die zich liefdevol om hun medemensen bekommerden. De rustige straten en pleinen. En de activiteiten die opeens via zoom mijn en veel andere huiskamers binnen kwamen wandelen.
Mijn dankbaarheid is groot voor alle mensen die op de een of andere manier hebben bijgedragen aan al dit moois. Die lieten zien dat het ook anders kan. Die positief bleven en lichtjes verspreiden in donkere dagen. En ik ben dankbaar voor de fijne online Sangha die ik zonder de pandemie nooit tegen zou zijn gekomen. Die zonder wellicht nooit was opgericht. Het is fijn om mij wekelijks met ze te verbinden om samen te mediteren. En wat een luxe om dit zomaar van thuis uit via zoom te kunnen doen. Het zorgt bij mij voor een stukje rust waardoor ik het soms zo vertroebeld zicht, de sluier die over mijn innerlijk weten heen hangt, stukje bij beetje aan de kant kan schuiven.