Hartjes, heel veel hartjes. Ik zie ze in geuren en kleuren aan mij voorbij komen. Ik geef ze, die rode hartjes. Omdat ik word geraakt maar de juiste woorden niet vind. Omdat ik de vele berichten van al die mooie, lieve, bijzondere engeltjes (nog) niet kan lezen. Omdat ik die ´like´ op Instagram helemaal niet leuk vind. Want wat is er nou leuk aan een bericht, aan het verhaal van een veel te vroeg gestorven kindje? Wat is er leuk aan het immense verdriet? Dan twijfel ik, wel of niet liken? Misschien toch maar doen uit respect voor de ouders? Voor de broertjes en zusjes, voor opa´s en oma´s? Misschien toch maar doen voor het kindje zelf? Voor dat mooie wezentje dat met en uit LIEFDE werd verwacht. Wat nog een heel leven voor zich zou moeten hebben. Zolang Instagram niet met een geschikte oplossing komt ga ik door met het strooien van hartjes. Twijfel of geen twijfel ... in de harde, rauwe werkelijkheid zullen ze vast wel gebruikt kunnen worden, die ❤️❤️❤️