Daar zat ze dan… Helemaal ontbloot Nee, niet van haar kleren ontdaan Maar haar ziel legde ze open en bloot
Te lang al hield ze alles angstvallig binnen Terwijl dit haar aard niet is Maar de wereld om haar heen Ja, die verdomde wereld heeft er moeite mee Dat zij is zoals ze is
Niet mogen voelen Want stel je voor wat dat allemaal teweeg zou kunnen brengen Wat er dan allemaal zou kunnen gebeuren Dan maar niet meer springen, dansen, zingen, sjansen Dan maar aanpassen en het eventuele geluk angstvallig binnen houden
Schreien, huilen, trappen, boos zijn Het eruit willen laten, maar niet kunnen Weten wat je beroerd maar het niet durven of kunnen volgen
Opgesloten… Alles wat zo mooi kan zijn Opgesloten… Achter een dik ijzeren gordijn
Daar zat ze dan… Helemaal ontbloot Nee, niet van haar kleren ontdaan Maar haar ziel had ze open en bloot gelegd
Ze was haar tweelingziel tegen gekomen Ja, die zwierf al een tijdje in haar nabijheid rond Eerst onopvallend Om later steeds een stukje dichter bij te komen
Maar ook die hield iets angstvallig verborgen Want pijnlijke emoties had ze nu wel genoeg gekend En daar wilde ze zich niet opnieuw aan branden
Ze probeerde afstand te nemen Sloot zich zo nu en dan van haar af Maar op de een of andere manier wilde dat niet helemaal lukken En zie, ze zwerft nog steeds om haar heen Niet wetende wat de toekomst zal brengen Of het weer die verdomde pijn of gelukzaligheid zal zijn
Daar zat ze dan ... Helemaal ontbloot Nee, niet van haar kleren ontdaan Maar haar ziel had ze open en bloot gelegd
Te veel zat er lange tijd verborgen Bij haar tweelingziel wilde ze het anders Het moest anders! Wilde ze het geschrei niet meer horen Want het deed zo’n vreselijke pijn Zo’n pijn aan haar eigen oren En niet alleen daar Nee, haar hele lichaam en hart kromp ervan ineen en schreide mee
Daar zat ze dan… Helemaal ontbloot Nee, niet van haar kleren ontdaan Haar pure, pijnlijke ziel had ze voor open en bloot neergelegd
Haar verlangens ... Haar spirit ... Heel haar wezen, alles legde ze voor haar tweelingziel neer
Kwetsbaar… O zo kwetsbaar durfde ze toe te geven Waar het op stond
Iets moois... Iets zachts... Iets liefdevols... Iets waar ze weer van zou kunnen dansen en lachen
En misschien… Ja, heel misschien wel samen Want Liefde is toch wat bij het leven hoort Waar iedereen recht op heeft Ja iedereen Zij, ik, hij, wij allemaal
Maar het is zo broos O zo pril en broos Zij bang om het weer te verliezen Haar tweelingziel bang voor de pijn